Zo stond ik op een avond op de trein te wachten op Schiphol en opeens viel mijn oog op de tekst. Hoe minder me raakt, hoe meer ik mis, op een poster, in zo’n lichtbak. En die tekst raakte me. En ik natuurlijk kijken wie erachter zit, want over het algemeen verwacht je allen maar reclame uitingen in die lichtbakken. En de volgende dag zag ik er weer een, nu op station Utrecht. Tuimeltekst stond eronder, eigenlijk een soort Loesje, maar dan anders. Loesje is natuurlijk ook cool, maar daar hebben we het later nog wel over:) Maar wat ik wel cool vind van Tuimeltekst is dat ze deze momenten van inspiratie op staions hebben weten te krijgen, een plek waar het leven over het algemeen langs raast en waar iedereen over het algemeen in beweging is, op weg naar. Om daar een moment van stilte en inspiratie te realiseren is natuurlijk top.

En toen ik even op onderzoek ging wie of wat erachter zat, het zou toch een beetje lullig zijn wanneer het een gelikte campagne van een multinational zou zijn, vond ik dat het een initiatief was van Stichting Kerk zonder Grenzen. En eigenlijk vond ik dat ook wel cool.  Het gaat namelijk niet om de kerk. De stichting wil lezers met de teksten enkel ‘een vrolijke injectie geven’ en ze op een frisse manier aan het denken zetten. Over het leven en over zichzelf. Volgens Aart Mak, één van de initiatiefnemers van tuimeltekst.nl en predikant bij stichting Kerk zonder Grenzen, is tekst daarvoor de uitgelezen mogelijkheid. “Mensen werken nou eenmaal met woorden en zijn sterk in spelen met taal. Denk aan grote cabaretiers zoals Theo Maassen, Freek de Jonge en Wim de Bie, met hun woordgrappen en zinnen met dubbele bodems. Daar word ik zelf vaak erg door geraakt.” En misschien is de kerk zo ook weer terug bij waar ze voor zijn bedoeld. Mensen inspiratie en stilte bieden.

Doe mee, tweet mee op de site van Tuimeltekst